Hugleiðing um skrif.

Frá því að ég var barn og lærði að skrifa, hef ég haft mjög ríka þörf fyrir að tjá mig á þann máta og finnst það ein besta leiðin sem ég þekki til að skrifa mig frá hlutum, fá útrás fyrir sköpunarorku og leyfa ímyndunaraflinu að leika lausum hala. Sem barn var ég að kæfa ættingja mína og vini í misvelgerðum sendibréfum, en síðan þróuðust skrifin út í smásögur, ritgerðir eða ljóð eftir að ég fór að fá nasasjón af slíku í skóla. Hjá mér er þessi þörf mjög sterk, þ.e.a.s. að tjá mig á pappír. Vissulega verð ég stundum mjög leið á tölvunni og forðast hana um tíma, en alltaf kemur aftur að því að ég sest niður með höfuðið fullt af hugmyndum sem vilja ekki víkja fyrr en ég hef komið þeim á blað.

Mér finnst ég hafa verið mjög lánsöm að hafa fengið útgefnar sögurnar mínar, þar sem ég veit að það er takmarkaður markaður fyrir íslenskar afþreyingarbækur. Þegar ég tala um sögurnar mínar sem afþreyingu þá er ég ekki að tala niður til þeirra, ég veit af eigin reynslu að það er góð hvíld að lesa spennandi skáldsögur. Ég hef mjög gaman af að skrifa sögurnar mínar og ég vona að aðrir hafi gaman af að lesa þær. Mig hefur alltaf langað að skrifa spennandi bækur sem gleðja lesandann í dagsins önn, sögur sem gerast oftast að mestu leyti á Íslandi og hafa fremur hraðan söguþráð. Hvort mér hefur tekist þetta sæmilega eður ei verða aðrir að dæma um.

Það eru ekki bara spennusögur sem ég hef skrifað. Alla mína ævi hef ég verið að semja smásögur og ljóð. Framan af skrifaði ég ljóð þegar ég var leið og þau voru full af trega, en seinna komst ég uppúr því og nú skrifa ég einungis ljóð ef ég er glöð og stórkostlegir hlutir hafa gerst í mínu lífi. Mig langar að láta eitt ljóðið mitt hér, ljóð sem ég sendi yfir hálfan hnöttinn í huganum, á meðan ég beið eftir að fá litlu dóttur mína heim, en hún fæddist í Calkútta á Indlandi.

Ást til barns.

Ást berst yfir hálfan hnöttinn, til þín
ást sem næstum sprengir hjartað
og við bíðum og fáum ekkert að gert.

Lítið barn bíður
veit ekki hver framtíðin verður
finnur einungis ást
frá fjarlægum heimi.

Tíminn silast áfram
hjörtun slá af ást til þín.
Lítið barn kemur heim
tár blika á hvörmum.
Gleðitár.

Áfram berst ást yfir hálfan hnöttinn
til kvenna sem fóstruðu þig
og lands sem fæddi þig.
Við horfum í fallegu brúnu augun
og finnum til ástar sem nær út yfir allt.
Ást sem getur sigrað allan heiminn.

Við elskum þig litla barnið okkar.
Elskum börnin okkar sem gefið hafa lífinu gildi
og innihald,
elskum löndin og þjóðirnar sem þið komuð frá.
Hjörtun eru full af ást.

Megi ást okkar áfram berast
vernda litlu foreldralausu börnin.
Megi ást heimsins vernda og næra
öll börn.

Fyrir mér er svo misjafnt hvaða þörf ég er að fullnægja eftir því hvað ég er að skrifa. Ég skrifa einnig um fólk, það er mjög skemmtilegt. Ég hef um nokkurra ára skeið tekið forsíðuviðtöl fyrir "Heima er best" og það er mjög skemmtilegt. Maður kynnist mismunandi fólki sem áhugavert er að hitta og spjalla við. Í mínum huga er allt fólk áhugavert. Við höfum öll frá svo mörgu að segja. Ég hef einnig skrifað tvær viðtalsbækur, bók um Guðrúnu Óladóttur reikimeistara og nú síðast bók um Valgarð Einarsson miðil. Þessi vinna var mjög skemmtileg en ólík, þótt þau séu bæði að vinna að andlegum málum en samstarfið við þau bæði var mjög fróðlegt og ánægjulegt. Guðrúnu þekkti ég vel áður enda lærði ég sjálf reiki hjá henni og þekki því hennar vinnuaðferðir mjög vel. Aftur á móti hafði ég ekkert kynnst Valgarði fyrr en við fórum að vinna bókina, svo að það var gjörólík staða. En bæði eru þau að vinna við að hjálpa fólki og ég hef haft mikla ánægju af kynnum mínum við þau.

Sem barn og unglingur las ég mjög mikið, en seinni ár hef ég orðið að velja ofan í mig lesefnið, þar sem tími minn er fremur ásetinn. Mest finnst mér þó gaman að lesa íslenskar bækur og fylgjast með hvað okkar ágætu rithöfundar eru að gera. Vissulega hef ég mikinn áhuga á spennusögunum íslensku og bíð nú á hverjum jólum mjög spennt eftir að fá nýjasta afkvæmi Arnalds Indriðasonar, sem mér finnst sérstaklega góður. Bækur Árna Þórarinssonar, Hrafns Jökulssonar og Viktors Arnars Ingólfssonar eru einnig mjög góðar. Ég er mjög ánægð með þá þróun að fleiri spennusagnahöfundar hafa komið fram á sjónarsviðið á Íslandi, mér finnst það mjög af hinu góða.

Að skrifa spennusögu finnst mér mjög skemmtilegt og ögrandi verkefni. Að gera beinagrind að góðri sögu, byggja hana upp og hnýta að lokum alla lausa enda, það er eitt það skemmtilegasta sem ég geri. Vissulega eru sögurnar miserfiðar í fæðingu. Stundum hugsa ég að nú sé best að hætta, en það er samt eitthvað sem enn rekur mig áfram, ný hugmynd og alltaf ákveð ég að byrja upp á nýtt.

Ég er félagi í "Hinu íslenska glæpafélagi" sem var stofnað til að stuðla að viðgangi glæpasagna á Íslandi. Mér finnst það mjög skemmtilegt og gagnlegt félag. Félagið fékk tilboð í byrjun janúar 2000 að höfundar skrifuðu saman glæpasögu og kom það í minn hlut að skrifa einn kaflann. Sagan heitir "Leyndardómar Reykjavíkur 2000" og er raðsaga, þar sem einn höfundur byrjar söguna og síðan tekur sá næsti við, þannig koll af kolli uns lausnin var fundin. Þetta var mjög skemmtilegt verkefni og gaman að vinna að því. Sögumaðurinn er karlmaður og mér fannst sérstaklega skemmtilegt að skrifa í fyrsta sinn sem karlmaður í fyrstu persónu. Þetta sýndi hve margt skemmtilegt er hægt að gera ef fólk vinnur saman.

Ég hef skrifað nítján spennusögur og finnst kannski mörgum að nóg sé komið af svo góðu. En ég er samt enn ekki hætt og býst við að halda áfram á meðan ég finn þessa þörf innra með mér. Mig langar til að hvetja fólk til að skrifa ef það finnur þessa þörf. Við þurfum öll að finna okkur leið fyrir sköpunarþörf okkar svo að við séum í jafnvægi og okkur líði vel. Við höfum margar leiðir til að tjá okkur og sjálfsagt að nota þær sem henta hverju og einu okkar best. Ég er þakklát fyrir að fá að koma mínu efni frá mér og vona að bækur og prentað mál muni skipa veglegan sess hjá okkur íslendingum hér eftir sem hingað til. Að lokum langar mig að láta fljóta með eitt ljóð af trúarlegum toga.

Ljósið þitt.

Þráirðu ljósið?

Að lifa lífinu í hinu
ómeðvitaða sjálfi
og undrast uppruna sinn
og Guð.
Að leita fullnægju í
efnislegum allsnægtum,
óútskýranlegum tilfinningum
til samsömunar
annarri persónu.
Hver þekkir ekki efnið
undarlegt tilfinningaflóð
og ótal spurningar.

Ó, þú leitandi sál, líttu nær.
Innra með þér er almættið
að störfum.
Innra með þér er hið
guðlega sjálf.
Innra með þér er allt
sem þú þráir,
þú ert guð og guð ert þú.

Í öllu formi býr guðlegur neisti
guðlegt afl og guðlegur vilji.
Undrast ekki
þetta er ljósið.
Ljósið þitt.

Í hjarta þér finnurðu guð
finnur frið og fullnægju.
Horfðu í augu þín og sjá
þar er guð.
Guð í þér og þú í guði.
Órjúfanleg heild
sem ekkert fær aðskilið
og enginn dauði er til,
einungis sannleikur þinn.

Ó hve lífið er gott og hver
stund er dásamleg í guði.
Guð er ljós, friður og kærleikur.
Guð er ALLT.
Guð er ljósið,
ljósið þitt.


Birgitta H. Halldórsdóttir, 2001.
Til baka