FERÐALAGIÐ Í SVEITINA

Þegar ég var tíu ára var mér tilkynnt að birta ætti eftir mig frásögn í Jólasveininum, en í því merka blaði sem kom út fyrir hver jól í Barnaskóla Akureyrar, var að finna nokkrar úrvalsritgerðir eftir nemendur skólans. Stoltur afhenti ég kennara mínum rigerðina, sem hét að mig minnir FERÐALAGIÐ Í SVEITINA og gat varla hamið eftirvæntinguna þær vikur sem bíða þurfti þar til hún birtist. Loks rann útgáfudagurinn upp og með skjálfandi fingrum opnaði ég brakandi nýtt blaðið í leit að mínu fyrsta ritverki á prenti. En það var sama hvað ég fletti oft í gegnum síðurnar sextán - ritgerðina mína var hvergi að finna. Sært stoltið varð allri heilbrigðri réttlætiskennd sterkari. Ég kaus því að láta sem ekkert væri og krafði kennara minn aldrei skýringa. Ég þóttist nefnilega vita hvar skóinn kreppti: Það hlaut að vera einhver villa í ritgerðinni, svo alvarleg að ekki þætti forsvaranlegt að birta hana í jafn virtu riti og Jólasveininum. Líklega hafði ég beygt KÝR vitlaust eða haft eitt enn í SÆUNNI. Það hvarflaði semsagt ekki að mér að ritgerðin, sem lýsti viðburðasnauðri flugferð milli Akureyrar og Egilsstaða, hefði einfaldlega verið leiðinleg. Innihaldslaus. Ég vissi sjálfsagt sem var að það skiptir meira máli á Íslandi hvort það sem maður segir sé "rétt" eða hljómi vel, en það hvort maður hafi yfirleitt eitthvað að segja.

Mér tókst um sinn að koma í veg fyrir að svona uppákomur endurtækju sig með því að gefa út prívat málgögn þar sem mín skrif fengu ávallt inni. Það leyndi sér ekki að þessi ungi maður gekk með rithöfundinn í maganum þó augljóst væri að vegur hans yrði enn um sinn takmarkaður við eigin útgáfu. Sérstaklega ef miðað var við mælskumennina í MA og síðar HÍ sem aldrei þreyttust á að vitna í höfuðskáldin máli sínu til stuðnings og minna mig á, með sinni leiftrandi orðsnilld, að sá dagur væri langt undan að mín skrif yrðu birt í Jólasveinum bókmenntaheimsins. Það endaði með því að ég meðtók skilaboðin, lagði rithöfundadrauma á hilluna, hætti í íslenskunámi í Háskólanum og færði mig yfir í Nýlistadeild MHÍ. Og fór að skrifa. Ekki sem "penninn" sem mig langaði að vera heldur sem sá skissublýantur sem ég var. Og til að gera langa sögu stutta, þá var það í gervi myndlistarskussans sem engar reglur kann og ekkert hefur lesið sér til gagns, sem ég laumaði mér einhvern veginn bakdyramegin inn í rithöfundadrauminn aftur. Og svei mér þá ef hann er ekki farinn að rætast örlítið. Bara í allt annarri mynd en mig hafði dreymt um. Sem betur fer.

Þorvaldur Þorsteinsson, 2001